Auteur archief

Kleine dingen

15, mei, 2014

ns3

Ik reis meerdere dagen per week met de trein naar Amsterdam. Kenmerkend is dat iedereen druk met zich zelf is. Als het druk is wordt er wat geduwd om een zitplaats te krijgen. Zit men eenmaal dan gaan “de oortjes” in en sluit men zich op in de eigen wereld. Met de ipad of laptop of met een stapels papieren waar dan vaak driftig in gekrast of geschreven wordt. En wat er om hun heen gebeurt gaat nagenoeg volledig langs iedereen heen. Meestal is het een vast groepje met wie je in de coupé zit. Maar elkaar een teken van herkenning geven doe je niet. De conducteur komt zwijgzaam voorbij. Die wordt pas spraakzaam in de aankondigingen waarin hij omslachtig en luidkeels vertelt welk station binnen gereden gaat worden en wat er nog komen gaat. De een schreeuwt nog harder dan de ander wat erg hinderlijk is als je net even een telefoongesprek wilt voeren.

Na Duivendrecht maak ik me klaar om op het volgende station uit te stappen. Het is altijd even oppassen want de trein verwisselt op een gegeven moment van spoor. Waardoor je bij de buurvrouw op schoot ligt als je even niet oplet. Iedereen is met zijn eigen ding bezig. Dat betekent dat je er niet op moet rekenen dat degene voor jou de deur even vasthoudt. Op het station van aankomst staan de mensen al te wachten op de trein om in te de stappen. Daar tussen door rennen de mensen die de tram nog willen halen en deze gaan altijd dwars door alles heen.

Kleine dingen. Ieder leeft zoals gezegd in zijn eigen wereldje en is amper bezig met de omgeving. Als ik dan langs de deur van de machinist loop probeer ik vaak even te kijken wat dat voor iemand is. Vaak kijken ze stoïcijns voor zich uit en wachten op het signaal van de conducteur of het licht van het sein. Verder bestaat er niemand voor hem lijkt het. Zo ook vandaag. Ik zie een Aziatisch uitziende man komen aanrennen met een slechte conditie en twee koffers. Hij is duidelijk te laat. De trein had al een minuut geleden moeten vertrekken en de afstand tot de trein is nog zeker 50 meter. Ik hoor de fluit van de conducteur. “Te laat”, denk ik en kijk de Aziatische man na. De deuren van de trein zijn gesloten. Ineens zie ik de deur van de machinist opengaan en een hand wenkt de man. De Aziatische man gooit zijn koffers naar binnen bij de machinist en stapt in. Even later trekt de trein op. Als de trein voorbij rijdt zie ik de Aziatische man tegen een deur aanleunen van de trein. Hij had het gehaald.

De machinist overtrad hiermee vast een regel van de NS. Maar hij gaf wel blijk dat hij wist voor wie hij werkt en had oog voor de ander. Het is maar een klein ding dat bijna door niemand is gezien. Ik heb het wel gezien en deze dag had niet beter kunnen beginnen.

Blijft u zitten?

10, mei, 2014

Stelt u zich eens voor dat u in een bad zit. Het water is van lekkere temperatuur en op de achtergrond speelt een passend muziekje. U hebt een glas drinken naast u staan en u leest een boek. Alle reden om te genieten en een poos te blijven zitten.

Stelt u zich nu eens voor dat het water langzaam maar zeker warmer wordt. In het begin zal het niet opvallen; hooguit dat u wat begint te transpireren. Maar na enige tijd gaat u toch een einde maken aan de situatie door uit bad te stappen; het water te heet is geworden en er rest maar één ding meer doen; u stapt uit bad. De aangename situatie is niet meer zo aangenaam. En meestal is de temperatuur in de badkamer een stuk lager dan het water in het bad waardoor u ineens in de kou staat.

U had het kunnen voorkomen door uw omgeving in de gaten te houden en te checken of alle parameters nog klopten. U had het vuur onder het bad kunnen temperen of bijvoorbeeld koud water bijvoegen. Kortom; op tijd maatregelen nemen.

We zijn allemaal eens begonnen in de huidige baan of functie. In een organisatie waar u voor gekozen heeft en waar men voor u gekozen heeft. Een aangename omgeving met veel uitdaging en kansen. En het werk is als een warm bad.

Maar gaande de tijd veranderen er zaken in uw omgeving. Gelijk in het bad is de omgeving in verandering. In het bovenstaande voorbeeld stijgt de temperatuur, vaker gebeurt het dat het water  kouder wordt. Hoe het ook zij; beide keren komt u in de kou. Simpelweg omdat er iets verandert. Niets blijft het zelfde. U bepaalt uw reactie.

De vraag is hoe u omgaat met de veranderingen. Verzet u zich? Zegt u dat een ander het moet oplossen? U hebt er geen last van? Dan bent u of een uitzondering of u vergist zich deerlijk.

Als u op tijd ziet welke elementen in uw omgeving veranderen kunt u kijken wat u gaat doen om de aangename situatie te behouden. Bent u (nog) voldoende toegerust om uw werk te kunnen doen? Of zijn er parameters waar u iets aan dient te doen?  Werken betekent in de deze tijd dat je dient te blijven werken aan je ontwikkeling. Dat kan op verschillende manieren. Door studies te volgen of door de vakliteratuur te lezen. Belangrijk is wel dat u niet blijft zitten of, zo u wilt, stilstaan. Want dat is altijd achteruitgang.

Werk, privé en veranderen

29, apr, 2014

Zo’n 20 jaar geleden kreeg ik voor mijn werk een „portable” autotelefoon. Het was een ding van bijna 3 kilo en de verbindingen waren niet zo best. Veel ruis en kraken; de gsm moest nog komen. Maar het stond wel erg stoer.

Achteraf gezien was dat een belangrijk keerpunt in mijn leven. Ik weet niet of dat het alleen maar positief is geweest.

In die tijd had ik nog geen mail en internet was net in huis gekomen. Maar dat was alleen nog maar  de verwondering van dat het kon dan dat je er iets mee deed.

Kortom; het leven was nog redelijk analoog. Dat wil zeggen; iedere weekdag naar kantoor; ’s morgens om 830 uur op je werkplek zijn en rond 17 uur weer naar huis. Een enkele keer nam je ‘stukken’ mee naar huis omdat je dat ’s avonds nog even wilde doorlezen.

Vandaag de dag gaat het heel anders. Elk moment van de dag ben je bereikbaar en ben je ook altijd beschikbaar. Althans dat is wat verwacht wordt. Met de komst van allerlei technologische hoogstandjes is het leven heel anders geworden. Informatie is overal en altijd beschikbaar en het lijkt als of je ieder moment voor van alles geïnformeerd dient te blijven. De scheiding tussen werk en privé is aan het verdwijnen zo lijkt het; immers elk moment ben je voor je collega’s bereikbaar en het lijkt er op dat ook normaal begint te worden.

In Duitsland zijn er nu afspraken gemaakt over de bereikbaarheid van medewerkers in de avonduren. Bij BMW worden ’s avonds geen mails meer gestuurd. Die worden tot de volgende ochtend vastgehouden door het systeem. Zodat je ook niet in de verleiding komt.

Je mag wel zeggen dat er in 20 jaar geweldig veel veranderd is. Veranderingen die door technologische ontwikkelingen zijn geïnitieerd. Ik had 4 jaar geleden geen behoefte aan een ipad. Ik liep toen niet hele dagen te mokken over het feit dat er geen ipad was. Sterker nog: met de komst van de ipad had ik niet het idee dat ik zo’n ding zou aanschaffen. Maar gaandeweg zag ik wel eens zo’n ding voorbij komen en ik ontdekte dat het toch wel veel voordeel bood. En dat er ontzettend veel apps aangeboden worden met erg leuke functionaliteiten. Inmiddels heb ik er al 2 versleten.

Ik verbaas me er dan wel over hoe techniek verandering kan initiëren en stimuleert. In de trein is bijna iedereen met een tablet of telefoon bezig en ’s avonds maken tv programma’s druk gebruik van het zogenaamde tweede scherm via de tablet. Geweldige veranderingen in ons doen en laten. Terwijl de meeste mensen niet zo van veranderingen houden.

Er wordt wel eens gezegd dat mensen wel willen veranderen maar niet veranderd willen worden. Deels geloof ik dat ook wel. Maar ik denk dat het persoonlijk voordeel ook een belangrijke drijver is voor verandering. Als ik zie wat het mij oplevert dan ben ik bereid tot verandering.

Veranderingen zijn de constante in ons leven. Verzet er tegen is niet zo nuttig. Maar het is wel nuttig te kijken hoe de verandering persoonlijke voordeel of persoonlijk belang kan opleveren en dienen. Zonder egoïstisch te worden. Maar eerlijk zijn over elkaars belangen is niet verkeerd. Dat de aandeelhouders van Apple goud geld verdienen met het maken van allerlei (mooie) dingen is prima zolang ik veel plezier en gemak heb van die dingen. Ieders belang en voordeel is duidelijk.

Om zo te kijken naar de ontwikkelingen om je heen en voor jezelf duidelijk te hebben wat je wilt en hoe je het wilt zijn veranderingen geen bedreigingen maar een uitnodiging om je leven te leven op de manier die jij wilt.

 

Ontwikkelingsvragen

28, aug, 2013

Terwijl ik deze column schrijf is mijn uitzicht een deel van de Appenijnen in Italië. De wind waait zachtjes om me heen en de boom achter mij biedt de schaduw. Een mooie ambiance om niks te doen.

Volgende week begint het werken weer en ik weet niet hoe u het vergaat maar als je zo wat voor je uit kijkt en geniet van de fraaie omgeving dwalen je gedachten toch af naar dat werken volgende week. Hoeveel mails zullen er liggen? Welke sores hebben ze voor je opgespaard, enzovoorts. Je hebt eigenlijk nog geen zin om te gaan werken maar aan de andere kant is het mijn nieuwsgierigheid die het ook maakt dat ik wel weer zin begin te krijgen.

Ik gebruik de vakantie altijd als een soort sabbatsperiode. Terugkijken op wat er in het afgelopen jaar gebeurd is en vooruitkijken naar wat er komen gaat. En ondertussen probeer ik dan dat wat ik aan ervaring heb opgedaan kan vertalen naar ontwikkelpunten voor de komende periode. Werken aan de eigen ontwikkeling stopt niet na de schooltijd maar gaat je hele leven door. Ook na je 50e! We leven in een tijd waarin alle zekerheden lijken te verdwijnen, vaste banen komen steeds minder voor en vaste contracten lijken niet meer zo vast. De ontwikkelingen gaan snel en vragen om snel en alert reageren. De concurrentie is groot voor bedrijf en voor individu. Er is een gezegde: ‘Als je altijd doet wat je deed, krijg je wat je altijd kreeg’. Met andere woorden; doen zoals je altijd gedaan hebt kon wel eens niet meer voldoende zijn.

Je zult als organisatie en individu bezig moeten blijven de ontwikkeling van het product en met de vaardigheden die je daar voor nodig hebt.
Om te weten waarin je kunt verbeteren kun je zelf na gaan denken over je eigen handel en wandel. Vaak zie je dan niet wat een ander ziet. Om die reden is het verstandig om regelmatig in contact te komen met anderen. Om te leren van elkaar en te spiegelen aan wat de ander je te vertellen heeft. Dat leidt tot nieuwe inzichten. Dat is ook een belangrijke reden om elkaar in netwerk verband tegen te komen en te ontmoeten. Je kent elkaar, je vertrouwt elkaar en deelt op een gegeven moment je eigen ontwikkelvragen. Om zo te werken aan de ontwikkeling van jezelf, je bedrijf en of product.

Het Kennis Netwerk Steenwijkerland wil een dergelijk netwerk zijn voor de organisaties en ondernemers in onze mooie gemeente. We doen dat door bijeenkomsten te organiseren waarin kennisdeling en -ontwikkeling centraal staat. Opdat de ontwikkeling van onze gemeente een positieve impuls krijgt en dat de concurrentiepositie van onze mooie gemeente met al haar bedrijven goed blijft.

Kennis is macht, Karakter is meer

28, mei, 2013

Deze spreuk is te lezen als je het hoofdgebouw van het Koninklijk Instituut van de Marine (KIM) binnenloopt. Tegenwoordig is het een onderdeel geworden van de Nederlandse Defensie Academie samen met de KMA in Breda.

Op het KIM worden jonge mensen opgeleid tot marine officier en deze spreuk wordt voortdurend herhaald tijdens de opleiding. Een opleiding die niet alleen bestaat uit het opdoen van (feiten) kennis maar er wordt, naast de karaktervorming van de adelborsten, ook geleerd dat het team waar je deel vanuit maakt erg belangrijk is. Dat is ook niet zo verwonderlijk want juist bij een militaire functie moet je kunnen vertrouwen op je team. En naast dit alles wordt er ook gewerkt aan persoonlijk leiderschap van de adelborsten. “Waarom dit verhaal over de opleiding van adelborsten?” In het leger weet men van elkaar dat het individu het niet alleen redt. De noodzaak tot samenwerking is groot. Als militair kom je in levensbedreigende situaties. Vertrouwen op en samenwerken met je collega is fundamenteel. En als team kun je ook veel meer problemen oplossen dan wanneer je er alleen voor staat.

De huidige economische situatie is voor (veel?) bedrijven en organisaties levensbedreigend. De cijfers over faillissementen liegen er op dit moment niet om. Nu kun je zeggen dat die bedrijven ‘pech’ hebben of dat ze een verkeerd product hebben. Dat lijkt wat makkelijk gezegd. Zou dat dan betekenen dat wanneer je succes hebt, dit te danken is aan ‘geluk’?

Waar het op aan komt in tijden van crisis is rustig blijven, optimisme behouden, overzicht hebben en houden en, niet onbelangrijk, het einddoel voor ogen houden; weten waarom je begonnen met de onderneming en welke belofte je aan jouw klanten hebt gedaan. Dat heet leiderschap en heeft te maken met karakter.

En het heeft te maken met kennis. Zorgen dat je weet wat de laatste ontwikkelingen zijn in de markt en over het product of dienst die je levert. En kijken hoe en op welke wijze je kunt vernieuwen. Daar heb je kennis voor nodig. Naast al deze elementen mist er nog een en dat is de samenwerking met anderen. Zoals een militair weet hoe belangrijk samenwerking is geldt dat ook voor een ondernemer of manager van een organisatie. De markt en samenleving is zo complex geworden dat samenwerking noodzakelijk is. En samen sta je sterker.

Alvorens te kunnen samenwerken dien je elkaar te leren en te vertrouwen. Om dat in onze regio te bewerkstelligen werkt het kennisnetwerk Steenwijkerland (KNS) aan die ontmoeting om elkaar te leren kennen om zo te komen tot kennisdeling. En te leren ontdekken hoeveel kennis en kunde in onze regio aanwezig is. Maar dat lukt alleen maar als jij bereid hebt om je kennis en inzichten te delen met je (concu-)collega. En dat vraagt naast kennis ook karakter….

Column Steenwijker Courant – Zakelijk Steenwijkerland – Door Harry Renting

Kennis delen

29, mrt, 2013

Makkelijk gezegd, kennis delen. Hoe kun je nou kennis delen? Je kunt moeilijk alles wat je weet op papier gaan zetten en gaan uitdelen aan je collega’s.

En het geven van presentaties met de bekende ppt’jes kan ook knap vervelend gaan worden. En je kunt ook niet alle dagen presentaties gaan houden.

Je kunt ook alles gaan vastleggen in een map of nog mooier, een kennismanagementsysteem. Maar of dat nou zoden aan de dijk zet?

Kennis delen is een vaag begrip. Je kunt je er niets bij voorstellen. Net zo min als je iets kunt voorstellen bij het woord drinken. Dat kan alles zijn; de vloeistof, de handeling, enzovoorts. Als de vraag komt of je iets wilt drinken komt er altijd de vraag wat er te drinken aanwezig is. Koffie of wijn is dan veel duidelijker. Je weet dan wat er bedoeld wordt. Je maakt het concreet.

Kennis delen dien je concreet te maken. Het houdt actie in. En het betekent dat je tenminste met je tweeën dient te zijn. Waarbij de vorm niet die van een monoloog heeft maar van dialoog; samenspraak. Kennis wordt kennis als twee partijen er wat aan hebben. Dat beide partijen kunnen groeien en ontwikkelen. Kennis delen leidt tot vernieuwing en innovatie.

Hoe kun je dat dan concreet maken? Als je op het internet gaat zoeken naar kennis delen kom je veel adviezen tegen over hoe je dat kunt doen. Ik heb er een aantal voor u op rij gezet (met dank aan Tineke van Kooten):

  • Vertel elkaar wat er goed ging,
    # en probeer uit te vinden hoe dat kwam zodat je samen wat leert
  • Vertel ook wat er niet goed ging,
    # en vind uit hoe dat kwam, zodat dat ook een leereffect heeft
  • Als je twittert, volg elkaar en reageer op tweets die met het werk te maken hebben
  • Collega’s attenderen op interessante websites of weblogs
  • Loop eens een dagje met een collega om eens te kijken hoe hij of zij het aanpakt en geef daar feedback op.
  • Lees een concept stuk van je collega door en reageer daar eens op met vragen en aanvullingen
  • Samenwerken aan een nieuw product of dienst
  • Geef eens een korte presentatie over wat je geleerd hebt tijdens een project o.i.d.
  • Als je relevante artikelen voor je collega’s ziet, uit de krant knippen en daarover discussiëren

Kennis delen vraagt dat je elkaar wilt helpen. En het betekent soms ook dat je je kwetsbaar dient op te stellen. Om elkaar te leren kennen is het goed om elkaar te ontmoeten.

In onze mooie gemeente Steenwijkerland kennen we clubs en verenigingen die zich bezig houden met het organiseren van die ontmoetingen. Het Kennis Netwerk Steenwijkerland zet zich in om via kennisdeling de creativiteit te stimuleren. In de overtuiging dat samenwerken leidt tot meer plezier in het werk en tot mooiere resultaten leidt.

Bron:
Steenwijker Courant – Ondernemen – Column door Harry Renting

Samen de beste willen zijn

15, mrt, 2013

De beste willen zijn. Dat is een mooi streven zo op het oog. Boven de rest uitsteken, willen winnen, aan de haal gaan met de overwinning. Wie geniet er niet van als Sven Kramer of Irene Wüst voor de zoveelste keer een kampioenschap binnen halen.

En niet alleen in de sport is de beste zijn de belangrijkste missie van iemand. Op school word je gemeten middels cijfers; de 7 die je krijgt is (deels) gebaseerd op vergelijking met de anderen bij jou in de klas en word je gestimuleerd om de beste van de klas te worden. Immers; een 8 is beter dan een 6. De Cito toets uitslagen van een school wil men gaan gebruiken om een school kwalitatief met andere scholen te kunnen vergelijken. Hoewel op het oog het geen verkeerde manier lijkt om tot verbetering te komen; immers de beste willen zijn is een mooie drijfveer. Maar om de beste te kunnen zijn heb je ook iets nodig dat niet de beste is; een collega-schaatser, klasgenoot of collega school. Je hebt dus iemand of iets anders nodig om je mee te kunnen meten. En die andere wordt dan ongewild jouw tegenstander of concurrent. Waar je van wilt winnen. Raar is dat eigenlijk. We weten allemaal dat samenwerken tot mooiere en betere resultaten leidt. Samenwerken versterkt elkaar. Maar met je tegenstander samenwerken is wel het laatste wat je zou moeten doen, denken we.

In onze mooie gemeente Steenwijkerland wonen en werken vele talenten. Talenten die elkaar kunnen versterken en elkaar kunnen stimuleren om tot mooie dingen te komen. Al die talenten werken als zelfstandige of in bedrijven en zijn iedere dag bezig iets moois te maken. En iedereen wil graag beter worden of nog mooiere dingen maken. En we weten ook dat hulp bieden en hulp vragen leidt tot iets mooiers of beter. Samen creëren versterkt alle betrokkenen.

Er is echter een voorwaarde aan goed samenwerken. En dat is willen delen. Bereid zijn om jouw kennis en kunde te delen met de ander. Dat gaat heel goed als je de ander niet ziet als concurrent, die je nodig hebt om te kunnen winnen. Om dat te kunnen dien je elkaar te kennen. Weten van de ander waart hij of zij mee bezig is.

En dat is wat Kennis Netwerk Steenwijkerland nu juist wil bewerken. Elkaar ontmoeten, kennis en inzichten te delen om op die wijze elkaar te gaan helpen in het creëren van mooie dingen. Om zo elkaar te versterken. Het lijkt wat tegendraads, samenwerken met je (vermeende) tegenstander. Maar als jij jouw collega ondernemer niet ziet als concurrent maar als iemand die jou kan helpen om zo samen sterker te worden zal blijken dat het allemaal wat leuker wordt. Wat samen de beste zijn is veel leuker.

Column Steenwijker Courant – Zakelijk Steenwijkerland – Door Harry Renting

Hoe kan ik je helpen?

18, dec, 2012

Op de verschillende momenten van de dag tref je in de trein andere types treinreizigers. In de ochtendspits is het meestal een zwijgende massa die of krant leest, of stukken doorneemt, al dan niet via de ipad of smartphone of met de ogen dicht probeert de nachtrust in de verlenging proberen te complementeren. De gemene deler van deze groep is de zwijgzaamheid.

Als je later op de dag met de trein gaat hoor je vaak mensen die als collega’s samen naar een bijeenkomst gaan. Die zijn spraakzamer. Je hebt ze in verschillende soorten; collega’s onder elkaar, leidinggevenden onder elkaar en een mengeling van die twee. Op de een of andere manier is zo’n treincoupé een plek waar dingen worden gedeeld die normalerwijs gesproken niet gezegd worden.
Vaak zijn het klaagzangen over collega’s, medewerkers, bazen die er niets van begrepen hebben. Althans volgens deze twee. Vaak zijn de opmerkingen niet voor de poes. De oordelen zijn hard en de oplossingen klinken vaak simpel en goed doordacht.
Als ik ongevraagd en vaak ongewild deelgenoot ben van dit soort gesprekken rijst bij mij de vraag in hoeverre de opmerkingen ook zo gedeeld worden binnen de organisatie? Zouden de collega’s weten hoe deze twee over hun denkt? Zou de leidinggevende weten van de suggesties die deze twee hebben?
Het spreekwoord zegt dat de beste stuurlui aan wal staan; maar deze mensen praten over hun eigen organisatie en collega’s. Die staan niet aan de wal maar maken onderdeel van het systeem uit. Mij puzzelt dan de vraag waarom ze het in de trein doen? Of heeft dat te maken met de balk en splinter?

Collega, medewerker of leidinggevende zijn houdt verantwoordelijkheid in. Verantwoordelijkheid voor jezelf, jouw omgeving en de mensen in die omgeving. Om verantwoordelijkheid te kunnen dragen heb je leiderschap nodig, persoonlijk leiderschap; weten wat je kunt, wat je wilt en hoe je bent en waar je voor staat. Om van daaruit je omgeving ten dienste te zijn. Om zo samen sterker te worden en samen te groeien en te ontwikkelen. Dat geeft energie. Veel meer energie dan langs de kant roepen dat het allemaal beter kan en moet.

Als ik dan weer eens zo’n gesprek opvang in de trein wens ik die mensen veel zelfkennis toe. Om van daaruit hun organisatie, hun collega’s en leidinggevenden te helpen bij de ontwikkeling waarvan ze menen dat er nodig is. Dat kan simpel met de vraag: ” Hoe kan ik je helpen?”

Aandachtig werken

10, apr, 2012

Erna belde me net voor het weekend. Of ik tijd had voor een kop koffie. Normaal gesproken vind ik dat nooit een probleem maar eigenlijk kwam het nu niet uit. Maar voor dat ik kon reageren zei Erna: „Alsjeblieft, ik moet je echt spreken?” Ik hoorde aan haar stem dat het menens was. Ik hoorde ook dat het niet via de telefoon kon. Nu wonen we niet heel dicht bij elkaar dus spraken we af bij een van der Valk op zaterdag om 11 uur.

Ze zag er slecht uit. Ze viel me bijna in de armen en had tranen in de ogen. Voor de weinig andere bezoekers moet het wat een raar tafereel zijn geweest. We zochten een hoekje op en bestelden koffie.
„Wat is er aan de hand?” Erna keek naar het vuur van een nep open haard en op haar gezicht kwam een wat verbitterde trek. Haar carrière is de laatste jaren crescendo gegaan. Alles wat ze doet gaat met een indrukwekkende drive. Ze vreet zich helemaal in. Weet precies wie betrokken is. Bij dit alles gaat het er wel om dat het belang van de zaak voorop staat. „Ze hebben me op non-actief gesteld.” „Uh?”, was het enige wat ik kon uitbrengen. „Ze willen van me af. Bijna 20 jaar werk ik nu voor deze club en nou is het ineens boem! Met onmiddellijke ingang.” Ze huilde; deels van kwaadheid en deels van oprecht verdriet. Haar laatste functie was een interim functie. En ze maakte kans om vast benoemd te worden. Ik wist dat ze er snoeihard voor werkte. „Met welk argument?”, vroeg ik. „Ik kan de veranderingen voor de komende jaren niet leiden is de verwachting. De zware bezuinigingen en de bijbehorende keuzes zijn bij mij niet in goede handen. Ik snap er niks van. Ik heb zo mijn best gedaan”, antwoordde ze. „Wie zegt dat? Laatste keer dat ik jou sprak vertelde je dat de raad van bestuur tevreden was. En nu dit?” „Ja, er zijn twijfels uitgesproken door de collega directeuren. Je weet dat ‚mijn’ afdeling in alles de andere afdelingen diensten levert en dat er best veel geld naar ‚mijn’ afdeling gaat.” „Hoe heb jij de afgelopen tijden gesproken met die collega directeuren?” „Behalve in de vergaderingen, nauwelijks. Je moet weten dat veel van de MT leden van mijn afdeling bij die directeuren zitten en ik zit veel bij de Raad van bestuur. Ik hoorde wel in het MT dat de directeuren zich zorgen maakte maar ze kunnen toch weten dat de ophanden zijn bezuinigingen op een zorgvuldige wijze worden vertaald naar alle afdelingen.” „Konden die directeuren hun zorgen kwijt bij jou door jou af en toe te ontmoeten?” „Niet vaak maar dat is ook niet nuttig want er is nog niks bekend vanuit Den Haag dus weten we ook niet hoeveel het gaat worden. En ik heb het ontzettend druk. De MT leden van mijn afdeling spreken ze wel regelmatig. En kennen we elkaar al jaren, dus ze weten hoe ik ben.” We bestelden een tweede koffie.

Na 1,5 uur namen we afscheid. Het ging wel weer een beetje met Erna. Al pratende kwamen we tot de conclusie dat ze haar collega directeuren een beetje had vergeten. Niet die aandacht gegeven die ze nodig hebben. De directeuren kregen niet het gevoel dat ze invloed hadden op de toekomst. Die lag in hun ogen teveel bij de Raad van bestuur en Erna. Erna was op een niveau terecht gekomen waar het niet alleen maar meer gaat om de organisatiedoelen. Het gaat nu ook om positie, belangen en aanverwante zaken. En juist dan is het van belang wat ieders belang en positie is. Organisatie sensitiviteit met een mooi woord. En dat heb je of dat heb je niet wordt altijd gezegd. Erna heeft het wel maar was zo bezig om het goed te doen richting de Raad van bestuur dat ze mensen die ook een belangrijke maar indirecte rol spelen in de benoeming was vergeten. Ook al ken je elkaar jaren dan nog moet je aan alle spelers in het spel aandacht geven. Erna was nog te boos en verdrietig om dat te zien. Aandacht is een van de belangrijkste brandstoffen van een goede relatie.