Categorie archieven

Kleine dingen

15, mei, 2014

ns3

Ik reis meerdere dagen per week met de trein naar Amsterdam. Kenmerkend is dat iedereen druk met zich zelf is. Als het druk is wordt er wat geduwd om een zitplaats te krijgen. Zit men eenmaal dan gaan “de oortjes” in en sluit men zich op in de eigen wereld. Met de ipad of laptop of met een stapels papieren waar dan vaak driftig in gekrast of geschreven wordt. En wat er om hun heen gebeurt gaat nagenoeg volledig langs iedereen heen. Meestal is het een vast groepje met wie je in de coupé zit. Maar elkaar een teken van herkenning geven doe je niet. De conducteur komt zwijgzaam voorbij. Die wordt pas spraakzaam in de aankondigingen waarin hij omslachtig en luidkeels vertelt welk station binnen gereden gaat worden en wat er nog komen gaat. De een schreeuwt nog harder dan de ander wat erg hinderlijk is als je net even een telefoongesprek wilt voeren.

Na Duivendrecht maak ik me klaar om op het volgende station uit te stappen. Het is altijd even oppassen want de trein verwisselt op een gegeven moment van spoor. Waardoor je bij de buurvrouw op schoot ligt als je even niet oplet. Iedereen is met zijn eigen ding bezig. Dat betekent dat je er niet op moet rekenen dat degene voor jou de deur even vasthoudt. Op het station van aankomst staan de mensen al te wachten op de trein om in te de stappen. Daar tussen door rennen de mensen die de tram nog willen halen en deze gaan altijd dwars door alles heen.

Kleine dingen. Ieder leeft zoals gezegd in zijn eigen wereldje en is amper bezig met de omgeving. Als ik dan langs de deur van de machinist loop probeer ik vaak even te kijken wat dat voor iemand is. Vaak kijken ze stoïcijns voor zich uit en wachten op het signaal van de conducteur of het licht van het sein. Verder bestaat er niemand voor hem lijkt het. Zo ook vandaag. Ik zie een Aziatisch uitziende man komen aanrennen met een slechte conditie en twee koffers. Hij is duidelijk te laat. De trein had al een minuut geleden moeten vertrekken en de afstand tot de trein is nog zeker 50 meter. Ik hoor de fluit van de conducteur. “Te laat”, denk ik en kijk de Aziatische man na. De deuren van de trein zijn gesloten. Ineens zie ik de deur van de machinist opengaan en een hand wenkt de man. De Aziatische man gooit zijn koffers naar binnen bij de machinist en stapt in. Even later trekt de trein op. Als de trein voorbij rijdt zie ik de Aziatische man tegen een deur aanleunen van de trein. Hij had het gehaald.

De machinist overtrad hiermee vast een regel van de NS. Maar hij gaf wel blijk dat hij wist voor wie hij werkt en had oog voor de ander. Het is maar een klein ding dat bijna door niemand is gezien. Ik heb het wel gezien en deze dag had niet beter kunnen beginnen.