Berichten getagged ‘Inspiratie’

Blijft u zitten?

10, mei, 2014

Stelt u zich eens voor dat u in een bad zit. Het water is van lekkere temperatuur en op de achtergrond speelt een passend muziekje. U hebt een glas drinken naast u staan en u leest een boek. Alle reden om te genieten en een poos te blijven zitten.

Stelt u zich nu eens voor dat het water langzaam maar zeker warmer wordt. In het begin zal het niet opvallen; hooguit dat u wat begint te transpireren. Maar na enige tijd gaat u toch een einde maken aan de situatie door uit bad te stappen; het water te heet is geworden en er rest maar één ding meer doen; u stapt uit bad. De aangename situatie is niet meer zo aangenaam. En meestal is de temperatuur in de badkamer een stuk lager dan het water in het bad waardoor u ineens in de kou staat.

U had het kunnen voorkomen door uw omgeving in de gaten te houden en te checken of alle parameters nog klopten. U had het vuur onder het bad kunnen temperen of bijvoorbeeld koud water bijvoegen. Kortom; op tijd maatregelen nemen.

We zijn allemaal eens begonnen in de huidige baan of functie. In een organisatie waar u voor gekozen heeft en waar men voor u gekozen heeft. Een aangename omgeving met veel uitdaging en kansen. En het werk is als een warm bad.

Maar gaande de tijd veranderen er zaken in uw omgeving. Gelijk in het bad is de omgeving in verandering. In het bovenstaande voorbeeld stijgt de temperatuur, vaker gebeurt het dat het water  kouder wordt. Hoe het ook zij; beide keren komt u in de kou. Simpelweg omdat er iets verandert. Niets blijft het zelfde. U bepaalt uw reactie.

De vraag is hoe u omgaat met de veranderingen. Verzet u zich? Zegt u dat een ander het moet oplossen? U hebt er geen last van? Dan bent u of een uitzondering of u vergist zich deerlijk.

Als u op tijd ziet welke elementen in uw omgeving veranderen kunt u kijken wat u gaat doen om de aangename situatie te behouden. Bent u (nog) voldoende toegerust om uw werk te kunnen doen? Of zijn er parameters waar u iets aan dient te doen?  Werken betekent in de deze tijd dat je dient te blijven werken aan je ontwikkeling. Dat kan op verschillende manieren. Door studies te volgen of door de vakliteratuur te lezen. Belangrijk is wel dat u niet blijft zitten of, zo u wilt, stilstaan. Want dat is altijd achteruitgang.

Op eigen kracht…

06, apr, 2012

Verleden week weer eens gegeten met Leo. Leo ken ik al sinds jaar en dag. We hebben elkaar leren kennen via het netwerk van ICT managers. Leo is een kei in het leiden van zware projecten. Niet dat hij een goede projectleider is als het gaat om methodes en systemen. Leo heeft twee gouden eigenschappen, oog voor verhoudingen en het aan zich binden van de juiste mensen. Hij kent zijn zwakke kanten. En Leo heeft al vroeg geleerd dat je je niet moet richten op je zwakke kanten maar juist je sterke kanten. Deze combinatie maakt hem tot een geweldige projectleider van complexe projecten. Hij verzamelt de goede mensen om zich heen, weet ze in hun kracht te zetten zogezegd. En weet mensen betrokken te krijgen met het resultaat van het project.

Leo zat er wat uitgeblust bij. Hij heeft in oktober zijn project overgegeven aan de lijn zoals hij het noemt. Hij had de kopgroep even gelost. En fietste naar zijn eigen zeggen nu even veilig achterin het peloton.
Ik vroeg hem hoe het ging. Hij lachte een beetje flauw. Hij wist dat als ik die vraag stel dat je dan niet wegkomt met het sociaal wenselijk antwoord: „Goed hoor.”
Hij nam een hap van zijn voorgerecht; rode bieten carpaccio en dacht na over het antwoord. „Weet je, Het is net alsof mijn energie aan het weglopen is. Het gaan naar mijn werk kost me meer en meer moeite. Ik geloof dat de jaren gaan tellen.” „Wat heb je morgen voor spannende dingen op je agenda staan?”, vroeg ik. „Uh?, Spannende dingen? Nee die heb ik al tijden niet meer.” Ik keek hem quasi verwonderd aan. „Hoor je wat je zegt?”, vroeg ik. Leo keek me aan en zei: „Spannende dingen geven energie. Maar ja, op dit moment is er niet zoveel te beleven. En waar is wat te doen?” „Je bedoelt hoe je weer in de kopgroep komt? Wat dacht je er van om eens voor je zelf op een rij te zetten wat je de afgelopen jaren hebt gedaan? Je hebt bewezen onmogelijke dingen voor elkaar te krijgen. Je kunt mensen en groepen inspireren en in beweging krijgen. Wordt weer trots op jezelf!” Leo keek van me weg en zei: „ Ja ik geloof inderdaad dat ik aan het vervlakken ben. Help me eens weer mezelf te ontdekken.”

Gelukkig hadden we nog een hoofdgerecht en het dessert te gaan. We spraken over hoe je successen blijft koesteren. Over hoe de energiehuishouding van de mens werkt; de energiegevers en de energiezuigers en de verhouding tussen die twee. Leo kende eigenlijk alleen nog maar energiezuigers. Hij dacht eerst nog dat het lekker was om in het peloton opgeslokt te worden en even niet in de kopgroep te fietsen. Hij was er nu achter gekomen dat die rol niet bij hem past. Leo moest weer op zoek naar de kopgroep.

We spraken over hoe dat het beste kunt doen. We kwamen tot de slotsom dat je op zoek gaat naar mensen die je daarbij kunnen helpen. Ga in gesprek met mensen en zoek verhalen op die inspireren. En vertel verhalen die anderen inspireren. Leo zal de komende tijd veel gaan koffiedrinken en lunchen denk ik.

Toen ik terugreed dacht ik nog even na het gesprek. Vreemd eigenlijk dat je zo makkelijk weg kunt zakken en je eigen kracht kwijt kunt raken. Gelukkig dat er dan mensen zijn om je heen die jouw kracht blijven zien en die benoemen.

Verandering als constante?

04, apr, 2012

Er wordt op dit moment wat af veranderd. Iedereen heeft het over zeilen bij zetten; antwoorden vinden op uitdagingen; alert reageren op ontwikkelingen. Er worden ontslagen aangekondigd en er wordt gereorganiseerd. En wat je dan vaak hoort is dat de verandering de enige constante is. Is dat zo?

Het lijkt inderdaad dat er constant veranderd dient te worden.
De mens houdt eigenlijk helemaal niet zo van veranderingen. De mens vindt het plezierig om dingen volgens een vast patroon te doen. Zo op het oog een reden om tegen te zijn op veranderingen. Veranderingen geven onrust. Maakt mensen onzeker. En daarmee lijdt de organisatie altijd schade; mensen gaan weg, vertonen duik gedrag enzovoort.

Zijn veranderingen erg dan? „Nee”, is daarop mijn korte antwoord. Veranderingen zijn vanzelfsprekend. Er zijn ook vele redenen om te veranderen. Iedere dag komen er nieuwe dingen en verdwijnen er dingen. Er komen nieuwe mogelijkheden, er komen nieuwe concurrenten, er komen nieuwe producten. Er zijn ineens nieuwe collega’s of klanten. Noem maar op.

Dus veranderingen zijn constant? Ja, maar dat is niet de constante. Deze veranderingen hebben betrekking op werkwijze, manier van doen en aanverwante artikelen. De constante zit een paar lagen dieper. Dat zijn de drijfveren van de mens en van organisaties. Van organisaties? Jazeker! Vaak wordt gezegd dat dé bestaansreden van een bedrijf geld is. Welnu dat is een groot sprookje. Water is voor vissen ook fundamenteel maar het bestaansrecht van vissen is niet het water.

Als organisaties te maken krijgen met veranderingen dan is het goed om te weten wat de kernwaarden zijn. Weet waarom men ooit begonnen is. Dat zijn ankers voor de organisatie en de mensen. Als medewerkers en management met elkaar in gesprek zijn over waar men voor staat dan hoeft veranderen niet of minder bedreigend te zijn. Vertrouwen, openheid en transparantie zijn dan vanzelfsprekend. En kun je de schade voor de organisatie en de mensen die er in werken beperken. Harde keuzes zijn niet uit te sluiten. Maar wanneer deze gemaakt worden in de geest van de waarden en de bestaansreden van de organisatie wordt de verandering beter te accepteren.

Van belang is dus om te weten wat je ‚raison d’ être’ is als organisatie. Waarom is de organisatie ooit gestart? Welke betekenis heeft het ooit willen hebben in de omgeving? En welke waarden zijn gestoeld op die zelfde betekenis? Worden ze nog gekoesterd en onderhouden?

Over leiderschap en zo

02, apr, 2012

Vandaag de dag lees je veel over leiderschap. Of misschien beter het gebrek eraan. Het leiderschap van Europa is een van de belangrijkste topics in de media. In de management literatuur is veel te vinden over dit onderwerp. En dagelijks verschijnen er nieuwe boeken met weer een kijk op leiderschap.

Zoals al gezegd heerst er een gevoel dat er gebrek is aan leiderschap. Zelf heb ik dat gevoel ook wel eens. Er over nadenkend komt bij mij de vraag op wat nu eigenlijk dan leiderschap is. Wat doet een leider? Wat is zijn rol eigenlijk? En wat wordt van een leider verwacht. Als je kijkt naar het verleden, naar leiders, dan zie je namen voorbij komen als Mozes, Alexander de Grote, Napoleon, Churchill. Wat maakte deze mensen tot leiders?

Volgens mij een woord; een doel. Ze wilden iets bereiken. En daar hadden ze ideeën over die ze deelden met anderen. En de andere (gewone mensen zoals jij en ik) raakten overtuigd dat het goed was en succes opleverde. Mensen willen graag bij „het succes” horen. Of zoals in het geval van Churchill, wilde men graag uit de misere gehaald worden. Naar mijn idee ook een van pijlers van het succes van Obama in de VS.

Doelen stellen motiveert en geeft beweging. Zoals dat geldt voor een leider van een groep of een land geldt dat ook voor een individu. Naar mijn idee krijgen mensen meer plezier in het leven als ze persoonlijke doelen stellen. Doelen die haalbaar zijn en bijdragen aan persoonlijke ontwikkeling. Bewust kiezen om iets te bereiken. Of dat nu het lezen van een bepaald boek is of het onder de knie krijgen van een vaardigheid. Iets waarmee je werkt aan je ontwikkeling en wat niet op de automatische piloot gedaan kan worden.

In het Engels kent men de uitdrukking: „No pain, No gain”. Geen pijn geen plezier zou je er in het Nederlands van kunnen maken. Dat geldt ook voor persoonlijk leiderschap. Het komt niet vanzelf. Discipline en overtuigingskracht zijn belangrijke hulpmiddelen voor persoonlijk leiderschap. En je zelf de moeite waard vinden. Vinden dat je recht hebt op een gelukkig leven. En daar je verantwoordelijkheid voor nemen. Covey noemt dat een eigenschap van effectief leiderschap. Verantwoordelijkheid nemen voor je omgeving en voor je leven. En kijken wat je wilt bereiken en hoe je dat gaat bereiken. Dan heb je minder behoefte aan het leiderschap van een ander. En ben je minder afhankelijk van wat een ander verzint. En van diens leiderschaps kwaliteiten.

Waar werk je eigenlijk voor?

01, apr, 2012

Jaren geleden werd me het volgende verhaal verteld. Ergens in de Verenigde Staten werkte op een mooie dag een groepje spoorwegwerkers. Meest jonge mensen maar daar tussen zat ook George. George werkte al bijna 40 jaar bij de company zoals de spoorwegmaatschappij werd genoemd. Al die jaren had George gewerkt aan het spoor. Als je begint bij de company dan begin je bij een onderhoudsploeg en afhankelijk van je inzet en ambitie groei je verder. Het was warm deze dag. In de verte zagen ze een stofwolk. Hij kwam naderbij. De wolk werd veroorzaakt door een auto. Het bleek een limousine te zijn die zijn bestemming bereikte toen hij bij de spoorwerkers was. De chauffeur stapte uit en liep naar de deur van de auto om de passagier de deur te openen. Uit de auto stapte een gedistingeerde heer. “Ethan!”, zei George. George liet zijn gereedschap vallen en liep naar de man uit de auto. “George!”, zei de man op zijn beurt. De beide mannen liepen op elkaar af en omhelsden elkaar. Beide zichtbaar ontroerd. Ze zeiden wat onverstaanbaars tegen elkaar en gingen vervolgens in de auto zitten. Het groepje spoorwerkers keek wat verwonderd maar de voorman zei dat het werk liefst vandaag nog af moest.

Na een klein uurtje ging de deur van de auto open en kwam George lachend naar buiten. Hij groette de man die Ethan heette. De auto startte en reed langzaam weg nagewuifd door George. George liep terug naar zijn collega’s en pakte zijn gereedschap weer op. Na een uur hadden de werkers pauze. Tijdens de pauze vroeg Jeff, de voorman: “ Was dat Ethan Mcwright?” “Ja”, zei George en nam een slok drinken. Ethan Mcwright was de hoogste baas van de company. “Hoe ken jij die man?”, vroeg Jeff verbaasd. “O, niet zo moeilijk”, antwoordde George: “We zijn op dezelfde dag bij de company begonnen in dezelfde onderhoudsploeg en hebben een tijd lang samengewerkt. Alleen Ethan heeft carrière gemaakt.” De rest van de groep keek vragend naar George. “Waarom is hij dan de hoogste baas geworden en zit jij nog steeds in het onderhoud?”, wilde iemand weten. George glimlachte en keek over de vlakte heen. “Ach”, zei hij: “Ik ging die dag werken voor $2,50 per uur en Ethan ging voor de company werken.”

Welk contract heb jij?

31, mrt, 2012

Deze week sprak ik Ted sinds jaren weer eens. In vroegere jaren hebben we een aantal jaren samengewerkt. Veel lol met hem gehad en een hoop dingen samen bereikt. Ted is een creatieve geest met veel passie en enthousiasme. Ik vroeg hoe het met hem ging en na de gewoonlijke plichtplegingen over gezin, werk en hobby’s vroeg ik hem: ” En hoe gaat het nu echt met je?” Hij keek me half aan en keek half langs me heen met een peinzende blik. Ik zag hem denken: “Heb ik hier zin in?” “Wel goed…geloof ik…” was zijn antwoord aarzelend. Ik wachtte even met een reactie. “Kijk”, zei hij, ” Jij bent toen weggegaan op zoek naar een nieuwe uitdaging zoals je dat toen zei. Ik ben al die jaren gebleven en heb een hoop dingen gedaan. Leuke dingen zonder meer. Maar de organisatie is veranderd, zakelijker zogenaamd maar feitelijk gewoon minder oog voor de menselijke maat.” Ik zag aan zijn gezicht dat het hem iets deed. “Je moet weten”, ging hij verder: “Toen ik destijds begon te werken voor het bedrijf had ik allerlei ideeën en voelde me gehoord. Ik voelde me verbonden. Naast het juridische contract had ik ook een emotioneel contract. Nu geldt alleen nog maar het juridische contract.”

Ik vind het jammer dat mensen op deze wijze afhaken. In de afgelopen jaren hebben we meer tijd en energie gestoken in resultaten dan in mensen. Shareholdersvalue is belangrijk geworden. Laten zien dat je rendement oplevert. Uitgedrukt in harde cijfers. Maar leiderschap is de mens zien staan achter de professional. Leiderschap is de mens laten groeien in zijn rol van professional. Professionals met een emotioneel contract hebben een sterke intrinsieke motivatie. Met leiderschap weet je die te ontdekken en te laten groeien.

Het meisje met de rode lok

30, mrt, 2012

Van de week dronk ik een kopje warme chocolademelk met een collega in een grand café. De dame die naar ons toe kwam lopen had zwart haar met een fel gekleurde rode lok. Ik kon het niet laten haar te vragen waarom ze een rode lok had. Het was haar kerstlok zei ze. En binnenkort zou er een grote verandering gaan plaatsvinden. Welke wist ze nog niet. Ze volgt de seizoenen en met het mooie weer van de afgelopen weken hadden haar langzaam maar zeker voorbereid op de komende verandering. Het zou zeker geen grijs-grauw blond worden! Ik vroeg haar waarom ze haar haren zo opvallend kleurde. “Ik wil iedere ochtend weer blij verrast zijn als ik mezelf in de spiegel zie”, antwoordde ze enthousiast. “En als dat niet meer het geval is dan weet ik dat ik een verandering ga doorvoeren. En het ritme van de jaargetijden voelt voor mij als een mooi ritme. En het voorjaar daagt me uit om te weer te veranderen.” Even later bracht ze met een vrolijke zwaai de chocolademelk. “Geniet er van”, zei ze.

Ik vind haar een mooi voorbeeld van persoonlijk leiderschap. Niet kiezen voor een profiel of uiterlijk om indruk te maken op de ander maar een keuze te maken om je zelf iedere dag te verrassen. Je niet afhankelijk willen opstellen maar kiezen voor je eigen kracht en identiteit. Daarbij kijkend naar wat de omgeving doet met jou en dat verwerken in je eigen stijl. Geïnspireerd door zoveel levenskracht en -wijsheid dronk ik mijn warme chocolademelk. Daar ga ik vaker naar toe. Niet voor de chocolademelk maar voor een kopje inspiratie.