Berichten getagged ‘Persoonlijke effectiviteit’

Blijft u zitten?

10, mei, 2014

Stelt u zich eens voor dat u in een bad zit. Het water is van lekkere temperatuur en op de achtergrond speelt een passend muziekje. U hebt een glas drinken naast u staan en u leest een boek. Alle reden om te genieten en een poos te blijven zitten.

Stelt u zich nu eens voor dat het water langzaam maar zeker warmer wordt. In het begin zal het niet opvallen; hooguit dat u wat begint te transpireren. Maar na enige tijd gaat u toch een einde maken aan de situatie door uit bad te stappen; het water te heet is geworden en er rest maar één ding meer doen; u stapt uit bad. De aangename situatie is niet meer zo aangenaam. En meestal is de temperatuur in de badkamer een stuk lager dan het water in het bad waardoor u ineens in de kou staat.

U had het kunnen voorkomen door uw omgeving in de gaten te houden en te checken of alle parameters nog klopten. U had het vuur onder het bad kunnen temperen of bijvoorbeeld koud water bijvoegen. Kortom; op tijd maatregelen nemen.

We zijn allemaal eens begonnen in de huidige baan of functie. In een organisatie waar u voor gekozen heeft en waar men voor u gekozen heeft. Een aangename omgeving met veel uitdaging en kansen. En het werk is als een warm bad.

Maar gaande de tijd veranderen er zaken in uw omgeving. Gelijk in het bad is de omgeving in verandering. In het bovenstaande voorbeeld stijgt de temperatuur, vaker gebeurt het dat het water  kouder wordt. Hoe het ook zij; beide keren komt u in de kou. Simpelweg omdat er iets verandert. Niets blijft het zelfde. U bepaalt uw reactie.

De vraag is hoe u omgaat met de veranderingen. Verzet u zich? Zegt u dat een ander het moet oplossen? U hebt er geen last van? Dan bent u of een uitzondering of u vergist zich deerlijk.

Als u op tijd ziet welke elementen in uw omgeving veranderen kunt u kijken wat u gaat doen om de aangename situatie te behouden. Bent u (nog) voldoende toegerust om uw werk te kunnen doen? Of zijn er parameters waar u iets aan dient te doen?  Werken betekent in de deze tijd dat je dient te blijven werken aan je ontwikkeling. Dat kan op verschillende manieren. Door studies te volgen of door de vakliteratuur te lezen. Belangrijk is wel dat u niet blijft zitten of, zo u wilt, stilstaan. Want dat is altijd achteruitgang.

Hoe kan ik je helpen?

18, dec, 2012

Op de verschillende momenten van de dag tref je in de trein andere types treinreizigers. In de ochtendspits is het meestal een zwijgende massa die of krant leest, of stukken doorneemt, al dan niet via de ipad of smartphone of met de ogen dicht probeert de nachtrust in de verlenging proberen te complementeren. De gemene deler van deze groep is de zwijgzaamheid.

Als je later op de dag met de trein gaat hoor je vaak mensen die als collega’s samen naar een bijeenkomst gaan. Die zijn spraakzamer. Je hebt ze in verschillende soorten; collega’s onder elkaar, leidinggevenden onder elkaar en een mengeling van die twee. Op de een of andere manier is zo’n treincoupé een plek waar dingen worden gedeeld die normalerwijs gesproken niet gezegd worden.
Vaak zijn het klaagzangen over collega’s, medewerkers, bazen die er niets van begrepen hebben. Althans volgens deze twee. Vaak zijn de opmerkingen niet voor de poes. De oordelen zijn hard en de oplossingen klinken vaak simpel en goed doordacht.
Als ik ongevraagd en vaak ongewild deelgenoot ben van dit soort gesprekken rijst bij mij de vraag in hoeverre de opmerkingen ook zo gedeeld worden binnen de organisatie? Zouden de collega’s weten hoe deze twee over hun denkt? Zou de leidinggevende weten van de suggesties die deze twee hebben?
Het spreekwoord zegt dat de beste stuurlui aan wal staan; maar deze mensen praten over hun eigen organisatie en collega’s. Die staan niet aan de wal maar maken onderdeel van het systeem uit. Mij puzzelt dan de vraag waarom ze het in de trein doen? Of heeft dat te maken met de balk en splinter?

Collega, medewerker of leidinggevende zijn houdt verantwoordelijkheid in. Verantwoordelijkheid voor jezelf, jouw omgeving en de mensen in die omgeving. Om verantwoordelijkheid te kunnen dragen heb je leiderschap nodig, persoonlijk leiderschap; weten wat je kunt, wat je wilt en hoe je bent en waar je voor staat. Om van daaruit je omgeving ten dienste te zijn. Om zo samen sterker te worden en samen te groeien en te ontwikkelen. Dat geeft energie. Veel meer energie dan langs de kant roepen dat het allemaal beter kan en moet.

Als ik dan weer eens zo’n gesprek opvang in de trein wens ik die mensen veel zelfkennis toe. Om van daaruit hun organisatie, hun collega’s en leidinggevenden te helpen bij de ontwikkeling waarvan ze menen dat er nodig is. Dat kan simpel met de vraag: ” Hoe kan ik je helpen?”

Op eigen kracht…

06, apr, 2012

Verleden week weer eens gegeten met Leo. Leo ken ik al sinds jaar en dag. We hebben elkaar leren kennen via het netwerk van ICT managers. Leo is een kei in het leiden van zware projecten. Niet dat hij een goede projectleider is als het gaat om methodes en systemen. Leo heeft twee gouden eigenschappen, oog voor verhoudingen en het aan zich binden van de juiste mensen. Hij kent zijn zwakke kanten. En Leo heeft al vroeg geleerd dat je je niet moet richten op je zwakke kanten maar juist je sterke kanten. Deze combinatie maakt hem tot een geweldige projectleider van complexe projecten. Hij verzamelt de goede mensen om zich heen, weet ze in hun kracht te zetten zogezegd. En weet mensen betrokken te krijgen met het resultaat van het project.

Leo zat er wat uitgeblust bij. Hij heeft in oktober zijn project overgegeven aan de lijn zoals hij het noemt. Hij had de kopgroep even gelost. En fietste naar zijn eigen zeggen nu even veilig achterin het peloton.
Ik vroeg hem hoe het ging. Hij lachte een beetje flauw. Hij wist dat als ik die vraag stel dat je dan niet wegkomt met het sociaal wenselijk antwoord: „Goed hoor.”
Hij nam een hap van zijn voorgerecht; rode bieten carpaccio en dacht na over het antwoord. „Weet je, Het is net alsof mijn energie aan het weglopen is. Het gaan naar mijn werk kost me meer en meer moeite. Ik geloof dat de jaren gaan tellen.” „Wat heb je morgen voor spannende dingen op je agenda staan?”, vroeg ik. „Uh?, Spannende dingen? Nee die heb ik al tijden niet meer.” Ik keek hem quasi verwonderd aan. „Hoor je wat je zegt?”, vroeg ik. Leo keek me aan en zei: „Spannende dingen geven energie. Maar ja, op dit moment is er niet zoveel te beleven. En waar is wat te doen?” „Je bedoelt hoe je weer in de kopgroep komt? Wat dacht je er van om eens voor je zelf op een rij te zetten wat je de afgelopen jaren hebt gedaan? Je hebt bewezen onmogelijke dingen voor elkaar te krijgen. Je kunt mensen en groepen inspireren en in beweging krijgen. Wordt weer trots op jezelf!” Leo keek van me weg en zei: „ Ja ik geloof inderdaad dat ik aan het vervlakken ben. Help me eens weer mezelf te ontdekken.”

Gelukkig hadden we nog een hoofdgerecht en het dessert te gaan. We spraken over hoe je successen blijft koesteren. Over hoe de energiehuishouding van de mens werkt; de energiegevers en de energiezuigers en de verhouding tussen die twee. Leo kende eigenlijk alleen nog maar energiezuigers. Hij dacht eerst nog dat het lekker was om in het peloton opgeslokt te worden en even niet in de kopgroep te fietsen. Hij was er nu achter gekomen dat die rol niet bij hem past. Leo moest weer op zoek naar de kopgroep.

We spraken over hoe dat het beste kunt doen. We kwamen tot de slotsom dat je op zoek gaat naar mensen die je daarbij kunnen helpen. Ga in gesprek met mensen en zoek verhalen op die inspireren. En vertel verhalen die anderen inspireren. Leo zal de komende tijd veel gaan koffiedrinken en lunchen denk ik.

Toen ik terugreed dacht ik nog even na het gesprek. Vreemd eigenlijk dat je zo makkelijk weg kunt zakken en je eigen kracht kwijt kunt raken. Gelukkig dat er dan mensen zijn om je heen die jouw kracht blijven zien en die benoemen.

Ze willen het gewoon niet begrijpen…

05, apr, 2012

Met een rood hoofd kwam Rob terug. Hij smeet bijna zijn laptop op zijn bureau en brieste onverstaanbare woorden maar de strekking was wel duidelijk. Hij boomde naar de waterautomaat en nam een bekertje water. En nog een. Om vervolgens nog een te tappen en die mee te nemen naar zijn bureau. Ik was ondertussen ook naar de watertap en nam ook een beker water. Ik liep een paar meter achter hem aan en nadat hij was gaan zitten ging even tegen zijn bureau leunen en zei: “’t Ging niet goed?”. Ik wist dat Rob de afgelopen 2 dagen heel druk bezig was geweest met het maken van een presentatie over de zware financiële tijden die gaan komen in de komende jaren. Vanmorgen moest hij die geven voor de raad van toezicht. Op zijn manier. Betrokken, bevlogen en vol enthousiasme. Dat is ook een beetje zijn punt. Rob is verschrikkelijk goed in de inhoud. Hij weet dat. “Ik heb zo m’n best gedaan om het eenvoudig te maken. Ze mee te nemen in de problematiek.” Dat klopte. De afgelopen dagen hadden we samen steeds gekeken de boodschap zo eenvoudig mogelijk te maken. In begrijpelijke taal. En met veel plaatjes; immers, beeld gaat voor tekst. “Welke reactie kreeg je dan?”, vroeg ik. “Dat ze oplossingen wilden en geen problemen, maar zij zijn raad van toezicht, zij moeten weten hoe de situatie is alvorens met oplossingen te komen. Dat hadden we in het MT toch zo besproken?” Dat klopte. We hadden inderdaad gezegd dat we eerst het probleem helder moesten maken en dat de raad van toezicht mede eigenaar moest worden. Rob pakte de jas en zei: “Ik ga wandelen.” “Zal ik meelopen?”, zei ik? “Doe maar, maar ik wil het er niet over hebben.”, klonk als antwoord. Na een uurtje kwamen we terug. Gesproken over vakantieplannen, de kinderen enzovoort. De woede van Rob was weg. Wat nu restte was zijn teleurstelling. En twijfel aan zijn kunnen.

Aan het eind van de middag liep ik weer naar Rob. “Zullen we nog even een kop koffie drinken alvorens naar huis te gaan?” “Hoe is het nu?” “Och, ben wel een beetje verdrietig nog.” “Waarom is het zo persoonlijk?”, vroeg ik. Rob begon te vertellen over hoe hij zo zijn best had gedaan en dat hij af geserveerd voelde. Hij had verloren en voelde zich niet gezien. Tot gisteren avond tien uur had hij er nog aan gewerkt. En vanochtend in de trein nog wat veranderd. “Zit daar niet een oorzaak?”, vroeg ik voorzichtig. “Misschien was je wel te betrokken. Misschien zat je te veel nog in de materie en stond er nog niet boven.” Rob keek me vragend aan: “Wat is dat nou voor klets? Ik ben nota bene de financieel directeur hier, als iemand het moet weten dan ben ik dat.” “Daar twijfelt toch niemand aan. Maar mijn ervaring is dat je voor een groep niet inhoudsdeskundigen een moeilijke boodschap alleen kunt overbrengen als je het verhaal vertelt alsof je zelf tot het publiek behoort. Zeker qua woorden en uitstraling. Maak je klein. En daarmee de boodschap begrijpelijk. En je weet het: de boodschapper heeft het altijd gedaan.” Rob keek me aan en zei: “ Ik snap nog niet wat je bedoeld maar het voelt niet verkeerd wat je zegt. Ik ga naar huis!”

De volgende ochtend kwam Rob opgewekt binnen. Hij liep naar mijn werkplek en zei: “ Heb er nog eens over nagedacht, inderdaad ik maakte het veel te persoonlijk, het verhaal en de reacties. Volgende keer maak ik de presentatie en laat het dan een paar dagen liggen. Om het dan te vertellen als ware het een verhaal van een ander.” “Goeie tip”, zei ik: “ Ik hou je eraan!”

Over leiderschap en zo

02, apr, 2012

Vandaag de dag lees je veel over leiderschap. Of misschien beter het gebrek eraan. Het leiderschap van Europa is een van de belangrijkste topics in de media. In de management literatuur is veel te vinden over dit onderwerp. En dagelijks verschijnen er nieuwe boeken met weer een kijk op leiderschap.

Zoals al gezegd heerst er een gevoel dat er gebrek is aan leiderschap. Zelf heb ik dat gevoel ook wel eens. Er over nadenkend komt bij mij de vraag op wat nu eigenlijk dan leiderschap is. Wat doet een leider? Wat is zijn rol eigenlijk? En wat wordt van een leider verwacht. Als je kijkt naar het verleden, naar leiders, dan zie je namen voorbij komen als Mozes, Alexander de Grote, Napoleon, Churchill. Wat maakte deze mensen tot leiders?

Volgens mij een woord; een doel. Ze wilden iets bereiken. En daar hadden ze ideeën over die ze deelden met anderen. En de andere (gewone mensen zoals jij en ik) raakten overtuigd dat het goed was en succes opleverde. Mensen willen graag bij „het succes” horen. Of zoals in het geval van Churchill, wilde men graag uit de misere gehaald worden. Naar mijn idee ook een van pijlers van het succes van Obama in de VS.

Doelen stellen motiveert en geeft beweging. Zoals dat geldt voor een leider van een groep of een land geldt dat ook voor een individu. Naar mijn idee krijgen mensen meer plezier in het leven als ze persoonlijke doelen stellen. Doelen die haalbaar zijn en bijdragen aan persoonlijke ontwikkeling. Bewust kiezen om iets te bereiken. Of dat nu het lezen van een bepaald boek is of het onder de knie krijgen van een vaardigheid. Iets waarmee je werkt aan je ontwikkeling en wat niet op de automatische piloot gedaan kan worden.

In het Engels kent men de uitdrukking: „No pain, No gain”. Geen pijn geen plezier zou je er in het Nederlands van kunnen maken. Dat geldt ook voor persoonlijk leiderschap. Het komt niet vanzelf. Discipline en overtuigingskracht zijn belangrijke hulpmiddelen voor persoonlijk leiderschap. En je zelf de moeite waard vinden. Vinden dat je recht hebt op een gelukkig leven. En daar je verantwoordelijkheid voor nemen. Covey noemt dat een eigenschap van effectief leiderschap. Verantwoordelijkheid nemen voor je omgeving en voor je leven. En kijken wat je wilt bereiken en hoe je dat gaat bereiken. Dan heb je minder behoefte aan het leiderschap van een ander. En ben je minder afhankelijk van wat een ander verzint. En van diens leiderschaps kwaliteiten.