05
apr

Ze willen het gewoon niet begrijpen…

05 april 2012 | door Harry Renting | Business, Lifestyle

Met een rood hoofd kwam Rob terug. Hij smeet bijna zijn laptop op zijn bureau en brieste onverstaanbare woorden maar de strekking was wel duidelijk. Hij boomde naar de waterautomaat en nam een bekertje water. En nog een. Om vervolgens nog een te tappen en die mee te nemen naar zijn bureau. Ik was ondertussen ook naar de watertap en nam ook een beker water. Ik liep een paar meter achter hem aan en nadat hij was gaan zitten ging even tegen zijn bureau leunen en zei: “’t Ging niet goed?”. Ik wist dat Rob de afgelopen 2 dagen heel druk bezig was geweest met het maken van een presentatie over de zware financiële tijden die gaan komen in de komende jaren. Vanmorgen moest hij die geven voor de raad van toezicht. Op zijn manier. Betrokken, bevlogen en vol enthousiasme. Dat is ook een beetje zijn punt. Rob is verschrikkelijk goed in de inhoud. Hij weet dat. “Ik heb zo m’n best gedaan om het eenvoudig te maken. Ze mee te nemen in de problematiek.” Dat klopte. De afgelopen dagen hadden we samen steeds gekeken de boodschap zo eenvoudig mogelijk te maken. In begrijpelijke taal. En met veel plaatjes; immers, beeld gaat voor tekst. “Welke reactie kreeg je dan?”, vroeg ik. “Dat ze oplossingen wilden en geen problemen, maar zij zijn raad van toezicht, zij moeten weten hoe de situatie is alvorens met oplossingen te komen. Dat hadden we in het MT toch zo besproken?” Dat klopte. We hadden inderdaad gezegd dat we eerst het probleem helder moesten maken en dat de raad van toezicht mede eigenaar moest worden. Rob pakte de jas en zei: “Ik ga wandelen.” “Zal ik meelopen?”, zei ik? “Doe maar, maar ik wil het er niet over hebben.”, klonk als antwoord. Na een uurtje kwamen we terug. Gesproken over vakantieplannen, de kinderen enzovoort. De woede van Rob was weg. Wat nu restte was zijn teleurstelling. En twijfel aan zijn kunnen.

Aan het eind van de middag liep ik weer naar Rob. “Zullen we nog even een kop koffie drinken alvorens naar huis te gaan?” “Hoe is het nu?” “Och, ben wel een beetje verdrietig nog.” “Waarom is het zo persoonlijk?”, vroeg ik. Rob begon te vertellen over hoe hij zo zijn best had gedaan en dat hij af geserveerd voelde. Hij had verloren en voelde zich niet gezien. Tot gisteren avond tien uur had hij er nog aan gewerkt. En vanochtend in de trein nog wat veranderd. “Zit daar niet een oorzaak?”, vroeg ik voorzichtig. “Misschien was je wel te betrokken. Misschien zat je te veel nog in de materie en stond er nog niet boven.” Rob keek me vragend aan: “Wat is dat nou voor klets? Ik ben nota bene de financieel directeur hier, als iemand het moet weten dan ben ik dat.” “Daar twijfelt toch niemand aan. Maar mijn ervaring is dat je voor een groep niet inhoudsdeskundigen een moeilijke boodschap alleen kunt overbrengen als je het verhaal vertelt alsof je zelf tot het publiek behoort. Zeker qua woorden en uitstraling. Maak je klein. En daarmee de boodschap begrijpelijk. En je weet het: de boodschapper heeft het altijd gedaan.” Rob keek me aan en zei: “ Ik snap nog niet wat je bedoeld maar het voelt niet verkeerd wat je zegt. Ik ga naar huis!”

De volgende ochtend kwam Rob opgewekt binnen. Hij liep naar mijn werkplek en zei: “ Heb er nog eens over nagedacht, inderdaad ik maakte het veel te persoonlijk, het verhaal en de reacties. Volgende keer maak ik de presentatie en laat het dan een paar dagen liggen. Om het dan te vertellen als ware het een verhaal van een ander.” “Goeie tip”, zei ik: “ Ik hou je eraan!”


Deel dit bericht


Tags


Plaats een reactie...

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.